Ik ben opgegroeid met het donker,- nou ja, relatief gezien dan, want in Nederland is het nergens echt donker meer. Als kind waren de nachten verblindend, ik was gewend aan het geluid van de uil en de luidruchtige egel en heb met enige regelmaat naar de Melkweg liggen turen. Angst in het donker? Alleen in de stad, met haar verraderlijke licht.
Gister liepen we onder een sterloze hemel, op Planken Wambuis, een plek waar ik vroeger met opa en oma kwam om de hele dag in het stuifzand te spelen. Maar weinig roerde zich. Alles lag onder een stille warme wolkendeken. Zelfs de nachtkijker kon maar weinig onderscheiden. In de verte, weerkaatsten de wolken Apeldoorn, Arnhem en Ede.
Twee uur lang, liepen we samen met een groep mensen van wie ik bij terugkomst nog niet een gezicht zou kunnen beschrijven. Kleuren vielen weg in grijs en zwarttinten. De wereld werd een pentekening. Af en toe het zoeklicht aan om de weg te vinden. Lola's klamme hand, liet me halverwege de wandeling los. Rende stukjes voor ons uit, liep alleen. Donker, als je er aan bent gewend, is best fijn.
#filosofie #dark #natuur #nature