I literally just boosted this but the album title sorta buries the lede: this album captures versions of Philip Glass' "Glassworks" and Steve Reich's "Variations for Winds, Strings and Keyboards" performed on accordion and modular synth. Like, omg, I might just listen to this all day on repeat. Thanks, c_reider!
Dennis Bajram - Accordion and Modular Synthesizer (2021)
https://modularaccordion.bandcamp.com/album/accordion-and-modular-synthesizer
#Vortrag mit Musikbeispielen: „… and the war was over“
Heute um 19:00 im #Augustinum
https://keinschrittnachrechts.de/event/extern-vortrag-mit-musikbeispielen-and-the-war-was-over
„Different Trains“ von Steve Reich – ein musikalisches Mahnmal, erläutert von Max Hilker
🇺🇦 #NowPlaying on BBC #Radio3's #EssentialClassics
Steve Reich, Colin Currie & Sam Walton:
🎵 Nagoya Marimbas
#BBCRadio3 #SteveReich #ColinCurrie #SamWalton
▶️ 🪄 Automagic 🔊 show 📻 playlist on Spotify
▶️ Track on #Spotify:
Reich: Nagoya Marimbas, for 2 ...
🇺🇦 #NowPlaying on BBC #Radio3's #EssentialClassics Steve Reich, Daniel Hope, Simos Papanas & Kammerorchester Basel: 🎵 Duet #BBCRadio3 #SteveReich #DanielHope #SimosPapanas #KammerorchesterBasel
Anna Clyne: ‘I have never been afraid of a good melody’ https://theaderks.wordpress.com/2025/11/28/anna-clyne-i-have-never-been-afraid-of-a-good-melody/ #AnnaClyne, #ArvoPärt, #BaltimoreSymphonyOrchestra, #BangOnACan, #JuliaWolfe, #MarinAlsop, #MarinaAdamina, #SteveReich
🇺🇦 #NowPlaying on BBC #Radio3's #InTune
Steve Reich, Ensemble Modern & Brad Lubman:
🎵 Music For 18 Musicians: Pulse
#BBCRadio3 #SteveReich #EnsembleModern #BradLubman
▶️ 🪄 Automagic 🔊 show 📻 playlist on Spotify
▶️ Track on #Spotify:
Music For 18 Musicians: Pulse
VPRO plaatst Reinbert de Leeuw in de spotlights
Hilversum – 8 mei 2013 – Op 8 september a.s. wordt pianist, componist en dirigent Reinbert de Leeuw 75 jaar en dit heuglijke feit wordt gevierd met een scala aan evenementen. Zo wordt eind september een driedaags festival aan hem gewijd in Den Haag en Amsterdam, is hij komend seizoen de centrale componist in de NTR ZaterdagMatinee, en verschijnt er een cd-box met zijn opnames. Zelf voltooide ik onlangs een biografie over Reinbert de Leeuw, die ik eveneens later dit jaar hoop te publiceren.
Op verzoek van Aad van Nieuwkerk, producer van de uitzendingen van de VPRO maakte ik drie programma’s over Reinbert de Leeuw, die worden uitgezonden in de Avondconcerten op Radio 4 van 9, 16 en 23 mei a.s. Hiertoe dook ik samen met Van Nieuwkerk in de archieven van de VPRO en maakte een selectie uit de mooiste opnames. De meeste hiervan verschenen niet op de cd-box die in 2006 werd uitgebracht bij de viering van het 30-jarig jubileum van het Schönberg Ensemble, dat hij samen met Henk Guittart oprichtte en nog altijd leidt, zij het tegenwoordig als het fusie-ensemble Asko|Schönberg.
In de drie programma’s komen stukken tot klinken van componisten met wie De Leeuw een sterke band heeft, zoals nog levende toondichters als Louis Andriessen, Steve Reich Sofia Goebaidoelina en Oliver Knussen, en reeds overleden grootheden als Mauricio Kagel, Galina Oestvolskaja, John Cage en Olivier Messiaen. Ook ‘klassieke’ modernen als Arnold Schönberg, Erik Satie en Charles Ives ontbreken niet.
Voor de reeks van drie uitzendingen sprak ik met Reinbert de Leeuw over zijn band met de componisten en over de uitgevoerde werken. Deze interviews zullen verspreid over de avond tot klinken komen. Zij werden bovendien gefilmd door Aad van Nieuwkerk en zijn via YouTube te bekijken en beluisteren. In de eerste uitzending van 9 mei, klinken o.a. De Staat van Louis Andriessen, L’Ascension van Olivier Messiaen en een vijftal werkjes van Charles Ives. Ik wens u veel luister (-en kijk)plezier!
#AadVanNieuwkerk #CharlesIves #ErikSatie #GalinaOestvolskaja #JörgWidmann #JohnAdams #LouisAndriessen #MauricioKagel #OliverKnussen #radio4 #ReinbertDeLeeuw #SchönbergEnsemble #SofiaGoebaidoelina #SteveReich #TheaDerks #VPRO
NJO eert Steve Reich
Apeldoorn – augustus 2013 Tijdens de dertiende editie van de NJO Summer Academy staat de Amerikaanse ‘minimalist’ Steve Reich centraal. Vijftien van zijn werken worden uitgevoerd door tweehonderd studenten, afkomstig uit 15 verschillende landen van vier contintenten. A.s. donderdag worden tijdens de Nacht van Reich vijf grootschalige stukken van de Amerikaanse grootmeester uitgevoerd in zijn aanwezigheid. Ook de rest van de week zal hij repetities en concerten bijwonen. A.s. zondagavond zal ik hem interviewen tijdens het slotconcert in Theater Orpheus in Apeldoorn. Lees hier het blog dat ik schreef voor Cultuurpers.
Afgelopen weekend verzorgde ik al twee inleidingen bij concerten van het NJO Kamerorkest olv Clark Rundell, met soliste Anna Magdalena den Herder, dit jaar ‘young artist in residence.
#AnnaMagdalenaDenHerder #ClarkRundell #minimalisme #NachtVanReich #NJO #NJOSummerAcademy #SteveReich #TheaDerks
Noord Nederlands Orkest viert 80e verjaardag Philip Glass
Het eigenzinnige Noord Nederlands Orkest heeft een warme band met Philip Glass (1938). In 2007 organiseerde het een vijfdaags festival, in 2013 bracht het samen met de componist de Nederlandse première van de live muziek bij de film Koyaanisqatsi.
Dit weekend viert het NNO diens tachtigste verjaardag met concerten in TivoliVredenburg in Utrecht en de Oosterpoort in Groningen. Van Glass klinken twee delen uit Koyaanisqatsi, zijn Eerste Vioolconcert en het tweede deel uit zijn symfonie Low, geïnspireerd op het gelijknamige album van Brian Eno en David Bowie uit 1977/1991. Ik verzorg vanavond de inleiding in de Oosterpoort.
Waardering voor Glass fluctueert
Tegenwoordig geldt Glass als een van de belangrijkste levende componisten, maar dat was beslist niet altijd zo. Het is interessant hoe de waardering voor zijn muziek door de tijden heen verandert.
Zo drukte drukte de hoofdredacteur van een muziektijdschrift me in 1996 de cd-opname van zijn symfonie Low in handen met de woorden: ‘Schrijf deze eens even helemaal de grond in.’ Deze muziek werd destijds door het journaille beschouwd als minderwaardige kitch. Ik vond dat onterecht en wil u mijn twee decennia oude recensie niet onthouden.
Low Symphony: cd-bespreking uit 1996
Philip Glass is uit. De Amerikaanse minimalist die in de jaren zeventig en tachtig furore maakte met de opera Einstein on the Beach en de filmmuziek bij Koyaanisqatsi, kan geen goed meer doen in de oren van de moderne muziekcriticus. Glass zou uit zijn op goedkoop effect en zichzelf steeds herhalen.
Het dieptepunt kwam twee jaar geleden, toen de pers unaniem zijn muziek bij de film La belle et la bête van Jean Cocteau neersabelde. Diezelfde pers was wekenlang uitzinnig gefocused geweest op Rosa, a horse drama, van Peter Greenaway en Louis Andriessen.
Twee dagen na de première van deze monsterproductie, waarin de over het paard getilde Engelsman de muziek van Andriessen volledig ondergeschikt maakte aan zijn visuele geweld, zag ik La belle et la bête. Een verademing – hier zijn film en opera op een smaakvolle manier met elkaar verweven. Dit was echter niet aan de critici besteed, twee mixed-media producties na elkaar was wellicht wat veel gevraagd.
Aan elkaar gewaagd: Eno – Bowie – Glass
Nu luister ik naar Low, de symfonie die Glass schreef naar aanleiding van de gelijknamige elpee van David Bowie en Brian Eno uit 1977. Deze was indertijd baanbrekend, omdat twee commercieel succesvolle musici experimenteerden met elektronische en etnische muziek. Glass ging uit van de (met drie bonustracks uitgebreide) cd-uitgave van 1991 en koos daarvan Subterraneans, Some are en Warszawa.
Glass slaagde erin een bewerking te maken die zowel het origineel recht doet, als onmiskenbaar zijn handtekening draagt. Hij verwerkt alle loopjes en melodieën van Bowie en Eno, maar strooit daar zijn eigen motieven doorheen. Deze bestaan vaak uit het steeds herhalen van een in achtsten gespeelde kleine terts.
Onbeschaamd lyrisch en dramatisch
De muziek heeft een uitgesproken lyrisch en soms dramatisch karakter en Glass voert onbeschaamd de spanning op door te werken met tonica-dominant verhoudingen. In Subterraneans schotelt hij ons zelfs een Ivesiaanse mix van vaudeville en romantiek voor, zonder dat we een moment vergeten wie de componist is.
Ik vlei mijn hoofd op het hakblok: ik vind Low een goed product van een consequente componist – Glass doet zijn dingetje, en hij doet het goed.
Glass
“Low” Symphony
The Brooklyn Philharmonic Orchesta olv Dennis Russel Davies
Point Music 438 150-2
#BrianEno #DavidBowie #LowSymphony #NoordNederlandsOrkest #PhilipGlass #SteveReich
World Minimal Music Festival opent met De Materie van Louis Andriessen
Woensdag 5 april begint de vijfde editie van het tweejaarlijkse World Minimal Music Festival. Vijf dagen lang wordt het Muziekgebouw aan ’t IJ gevuld met hypnotiserende ritmes, trance-opwekkende melodieën en bezwerende drones. Naast bekende werken van pioniers als La Monte Young en Terry Riley staan nieuwe composities van Kate Moore en Bryce Dessner. Er zijn ook optredens van de Master Musicians of Jajouka, een fagotensemble van Bram van Sambeek, en van Suzanne Ciani, ‘prima donna van de Buchla-synth’.
Dutch Matters
Elke dag heeft een eigen thema, beginnend met ‘Dutch Matters’. Asko|Schönberg en dirigent Reinbert de Leeuw trappen woensdag het festival af met de vierdelige opera De Materie van Louis Andriessen. Geïnspireerd door de repeterende patronen van Steve Reich schiep Andriessen een eigen versie van het minimalisme. Die is hoekiger en dissonanter dan de muziek van zijn Amerikaanse collega’s. De bezetting haakt met elektrische (bas)gitaar, synthesizers en elektronica aan bij de popmuziek. Als opmaat voor dit concert klinkt een voorpremière van Porcelain van de Australische Kate Moore.
Lavinia Meijer
Donderdag 6 april is onder de titel ‘All American’ gewijd aan de aartsvaders van de minimal music. Harpiste Lavinia Meijer deelt het podium met Ensemble Klang en Nieuw Amsterdams Peil. Zij presenteren iconische composities als Music in Similar Motion van Philip Glass en Violin Phase van Steve Reich. Tevens klinkt muziek van Terry Riley, Thom Johnson en Frederic Rzewski. Diens Coming Together is gebaseerd op een tekst van een bajesklant, die eindeloos herhaald wordt tegen een fond van repeterende motieven in een pulserend ritme.
Bryce Dessner, voorman van de alternatieve popgroep The National componeerde speciaal voor Lavinia Meijer een nieuw stuk, dat tijdens het festival zijn wereldpremière beleeft. Meijer speelt ook haar eigen bewerking van een van de piano etudes van Philip Glass, die zij eerder met veel succes op cd zette. Zij kreeg hiervoor diens persoonlijke toestemming en bouwde een goede band op met Glass, van wie ze ook andere stukken voor haar instrument bewerkte. Inmiddels geldt zij als een autoriteit op het gebeid van zijn muziek.
Fagotensemble
Interessant ook is het concert van de Marokkaanse Master Musicians of Jajouka op vrijdag. Onder de noemer ‘World Roots’ gaan zij een verband aan met de Japanse meesterpercussioniste Midori Takada. Succes verzekerd. Zaterdag is gewijd aan ‘Trance’, met een uitvoering van Rushes van Michael Gordon door fagottist Bram van Sambeek en zeven van zijn studenten. Gordon componeerde het aanvankelijk voor 25 fagotten en als we de festivalbrochure mogen geloven, staat ons ‘een pulserende geluidszee’ te wachten.
Bedwelmende boventonen
La Monte Young, foto Jung Hee Choi
Zondag 9 april wordt het festival besloten met het thema ‘Meditation’. The Theatre of Eternal Music Brass Ensemble speelt The Second Dream of the High-Tension Line Stepdown Transformer van La Monte Young. Dit hypnotiserende werk voor acht trompetten bestaat slechts uit vier tonen, die eindeloos lang worden aangehouden – in reine stemming. Die klinkt voor onze aan afgeplatte intervallen gewende oren aanvankelijk ‘vals’, maar het went snel.
Door de resonantie van de instrumenten worden steeds meer boventonen hoorbaar, zodat gaandeweg een bedwelmend klankweefsel ontstaat. Het stuk wordt maar zelden uitgevoerd en beleeft zijn Nederlandse première. Het festival besluit zondagavond met een uitvoering van Kanon Pokajanen van Arvo Pärt. Ook dit monumentale, op Russisch-orthodoxe kerkmuziek gebaseerde werk is niet vaak te horen.
Einde in mineur
Cappella Amsterdam zette Kanon Pokajanen vorig jaar op een alom geroemde cd en tekent ook nu voor de uitvoering. Tragisch detail: het avontuurlijke koor wordt met opheffing bedreigd, waardoor het World Minimal Music Festival ietwat in mineur eindigt.
Op 7-9-2016 draaide ik in mijn programma Panorama de Leeuw op de Concertzender het tweede deel uit De Materie, ‘Hadewych’. Je beluistert de podcast hier.
#BramsVanSambeek #BryceDessner #FredericRzewski #LaMonteYoung #LaviniaMeijer #LouisAndriessen #MichaelGordon #MidoriTakada #MuziekgebouwAanTIJ #SteveReich #SuzanneCiani #TerryRiley #WorldMinimalMusicFestival
Noord Nederlands Orkest speelt orkestversie Canto ostinato
Simeon ten Holt, foto Friso KeurisTot zijn eigen ongenoegen werd Simeon ten Holt (1923-2021) beroemd als componist van één enkel stuk: Canto ostinato voor vier piano’s. Deze compositie raakte bij zijn wereldpremière in 1979 meteen een snaar. Nog altijd klinkt het zo’n beetje elke dag wel ergens ter wereld, in alle mogelijke bezettingen. Van 12 tot en met 14 oktober presenteert het Noord Nederlands Orkest een versie voor symfonieorkest van Anthony Fiumara.
Het Noord Nederlands Orkest heeft iets met Simeon ten Holt. Al twee keer eerder werd Canto ostinato uitgevoerd, in de originele versie voor vier piano’s. Het iconische werk stond bij beide gelegenheden naast wereldpremières van de enige twee orkestwerken die Ten Holt componeerde. In 2014 werd diens op slechts vier tonen gebaseerde Centri-fuga ten doop gehouden. Twee jaar later klonk de eerste uitvoering van Une musique blanche, waarin verschillende orkestgroepen tegenover elkaar zijn opgesteld.
Meesterwerk van Nederlands minimalisme
Gezien het indrukwekkende aantal bewerkingen die in de loop der jaren zijn gemaakt van Canto ostinato, is het eigenlijk verbazingwekkend dat er nog geen versie voor orkest bestond. Dat vond ook Anthony Fiumara, die eerder al tekende voor orkestraties van muziek van David Bowie en Steve Reich. Zijn orkestbewerking van Canto ostinato maakte hij in 2016 in opdracht van het Residentie Orkest, dat het datzelfde jaar in première bracht in de Doelen in Rotterdam.
Fiumara is een groot liefhebber van Ten Holt, wiens Canto ostinato hij beschouwt als een van de meesterwerken van het minimalisme. ‘Het is een uniek stuk. Noch ervoor noch erna is iets soortgelijks geschreven.’, zei hij hierover. ‘Ik vind dat het kan wedijveren met wereldwijde topstukken als Music for 18 Musicians van Steve Reich of met Koyaanisqatsi van Philip Glass.’
Tonaliteit na de dood van de tonaliteit
Zelf moest de componist overigens niks hebben van een vergelijking met de Amerikaanse minimalisten, maar deze dringt zich onherroepelijk op. Niet alleen vanwege de eindeloos herhaalde motiefjes, maar ook vanwege de tonale teneur van de harmonieën en de bezwerend-meditatieve sfeer. In een interview met ondergetekende zei Ten Holt hierover: ‘Ik kreeg er genoeg van om aan een tafel, vanuit mijn hoofd te componeren – vanuit het intellect en niet vanuit het gevoel.’ Zo ontwikkelde hij naar eigen zeggen een ‘tonaliteit na de dood van de tonaliteit’.
Kortweg betekent dit dat Ten Holt ons weliswaar herkenbare akkoorden voorschotelt, maar deze niet onderwerpt aan de voor tonale muziek zo kenmerkende hiërarchie. In plaats van bepaalde, spanningsvolle akkoorden te laten ‘oplossen’ in ontspannende, rustgevende samenklanken, herhaalt hij ze juist eindeloos. Zo komen ze als het ware op zichzelf te staan en wordt je als luisteraar meegezogen in een tranceachtige sfeer. Die verklaart wellicht de grote populariteit van Canto ostinato, dat wel ’s nachts wordt uitgevoerd voor mensen op slaapmatjes.
Onder de motorkap
Maar hoe vertaal je dit meeslepende werk voor vier piano’s naar de verschillende instrumenten van een symfonieorkest? Een rechttoe-rechtaan klusje was het niet, erkent Fiumara in een interview met de Volkskrant: ‘Als je onder de motorkap kijkt, zie je dat Ten Holt veel vrijheden heeft ingebouwd. De musici mogen zelf beslissen hoe vaak ze een bepaald deel herhalen. Er is een hoofdlijn, maar er zijn ook alternatieven. Het oorspronkelijke stuk is voor vier piano’s. Tijdens een tafelgesprek met vier personen kun je elkaar nog wel onderbreken, maar met zestig man heb je echt een gespreksleider nodig.’
Als arrangeur moest hij de teugels dus wel iets sterker aantrekken. Op zijn blog schrijft hij: ‘Het orkest is een enorme machine met zijn eigen wetten en gedrag. Voor dat apparaat heb ik een vertaling gemaakt van de instructies en vrijheden die Simeon ingebouwd heeft in de notatie. Ik heb het orkest in twee helften verdeeld, die voortdurend met elkaar in dialoog zijn – precies zoals de pianisten in het origineel.’
Homogeen maar kleurrijk
Die kern van het origineel zit voor Fiumara in de homogene klank van de vier piano’s. Hij vergelijkt deze met zwart-witfotografie en de monochrome vlakken van kunstenaars als Mark Rothko of Ad Reinhardt. In zijn orkestratie wilde hij het rijkere klankpalet uitbuiten, zonder de oorspronkelijke homogeniteit uit het oor te verliezen.
Daarom koos hij voor een basisklank die wordt gevormd door de strijkers. Deze wordt spaarzaam aangevuld en bijgekleurd door houtblazers; slechts sporadisch zet hij koperblazers in. Ook het slagwerk gebruikt hij maar mondjesmaat.
Zo maakt Fiumara lijnen en bewegingen hoorbaar die in de pianoversie op de achtergrond bleven. Dit gebeurt echter niet al te nadrukkelijk, want ‘het moet klinken alsof Canto voor orkest werd geschreven’. En inderdaad: in zijn nieuwe jas is het stuk misschien nog wel bedwelmender dan het origineel.
Op donderdag 12 oktober in de Oosterpoort Groningen en vrijdag 13 oktober in de Harmonie te Leeuwarden verzorg ik voorafgaand aan het concert een inleiding.
#AnthonyFiumara #CantoOstinato #NoordNederlandsOrkest #PhilipGlass #SimeonTenHolt #SteveReich
🇺🇦 #NowPlaying on BBC #Radio3's #NightTracks
Steve Reich & Maya Beiser:
🎵 Cello Counterpoint
#BBCRadio3 #SteveReich #MayaBeiser
▶️ 🪄 Automagic 🔊 show 📻 playlist on Spotify
▶️ Track on #Spotify:
Cello Counterpoint
🇺🇦 #NowPlaying on BBC #Radio3's #NightTracks
Steve Reich & Maya Beiser:
🎵 Cello Counterpoint
#BBCRadio3 #SteveReich #MayaBeiser
▶️ 🪄 Automagic 🔊 show 📻 playlist on Spotify
▶️ Track on #Spotify:
Cello Counterpoint
Was talking to a friend about #SteveReich and remembered a #Perl algorithmic MIDI app I made to imitate the beginning of "Eight Lines" - https://github.com/ology/Music/blob/master/reichify - So I mixed down two runs of it.
I had missed this new release from Steve Reich earlier this year! Short but really lovely, looks like it's taken from 2 live performances, one in 2023 at the Lincoln Center in NYC and one at the Tokyo Opera in 2022. Thanks keefeglise for putting this into my timeline. 🙏🏻
Steve Reich - Jacob's Ladder / Traveler's Prayer (2025)
https://stevereich.bandcamp.com/album/jacobs-ladder-travelers-prayer
🇺🇦 #NowPlaying on BBC #Radio3's #EarlierWithJoolsHolland
Steve Reich, Erik Hall & Erik Hall:
🎵 Music for 18 Musicians: Section IX & X
#BBCRadio3 #SteveReich #ErikHall
▶️ 🪄 Automagic 🔊 show 📻 playlist on Spotify
▶️ Track on #Spotify:
Music for 18 Musicians: Sectio...
🇺🇦 #NowPlaying on BBC #Radio3's #ThroughTheNight Steve Reich & Musica Ricercata: 🎵 Eight Lines #BBCRadio3 #SteveReich #MusicaRicercata
Anna Clyne: ‘I have never been afraid of a good melody’
With her ever-melodious and energetic music, British-American Anna Clyne is one of the most performed composers of our time. In the Netherlands, her music has been played by the Royal Concertgebouw Orchestra and Phion, and last September saw the release of the CD Abstractions by the Baltimore Symphony Orchestra conducted by Marin Alsop.
Anna Clyne (c) Victoria StevensAmerican media call her ‘fearless’ and praise her ‘unusual gifts and methods’. This is not surprising, as the music of Anna Clyne (London, 1980) navigates between extremes of lush, tranquil lyricism, breathtakingly pure vocal lines à la Purcell and harsh orchestral passages full of ‘barbaric’ rhythms à la Stravinsky. All this is spiced with repetitive motifs from minimalism, the drive of rock music and fragments of folk music from different corners of the world.
Art and poetry
When composing, she likes to draw inspiration from works of art and poetry, and she regularly collaborates with choreographers, filmmakers and visual artists. In 2021, she wrote the poignant Between the Rooms for soprano and string quintet for LA Opera about life in isolation, inspired by her experiences during the coronavirus lockdown and the life of the American poet Emily Dickinson (1830-1886). This short film opera with choreographer Kim Bandstrup had its world premiere in 2022. Two years later, Nicolas Blanc used her equally exciting cello concerto DANCE as the starting point for his choreography Gateway to the Sun at the San Francisco Ballet. The new CD again testifies to Clyne’s love of the arts.
The five movements of Abstractions, after which the album is named, are inspired by works by five abstract artists. A delicate, organ-like orchestral texture accompanies the soft blue tones of Sara VanDerBeek’s digital print Marble Moon; we hear bright string swirls and thunderous brass in Julie Mehretu’s aquatint Auguries; lovely, Debussy-esque flutes and oboes echo the grey tones of Hiroshi Sugimoto’s photolithograph Caribbean Sea, Jamaica. The fierce turmoil of the first movement returns with Elsworth Kelly’s lithograph River II, and motifs curling up from the depths depict the intertwining lines of Brice Marden’s etching 3.
Her interest in music, literature and art did not come out of nowhere, says Clyne: ‘I was an only child and although I did not grow up in a musical family, my parents did play records by bands such as Fleetwood Mac and the Doors. My father strummed songs like Yellow Submarine by the Beatles or This Land is Your Land by Woody Guthrie on his guitar, singing along perfectly out of tune. My mother was a midwife and amateur artist who cherished a deep love of painting and sculpting. When I was little, she made up tunes to nursery rhymes and poems; towards the end of her life, she started writing short stories and poetry. – When I was twelve, my parents took me to my first Proms concert at the Royal Albert Hall.’
Happy coincidence
She started piano lessons at the age of seven, thanks to a happy coincidence: ‘Friends gave us an upright piano with randomly missing keys in the upper register. My mother was a midwife for a woman whose husband, David, was a piano teacher. I soon started piano lessons with him, and I simultaneously began to compose my own music, and he allowed me space to explore my own musical imagination. We looked at chords and melodic ideas in my little notebook and he shared some harmonic and melodic tools. Thus began the journey of notating my first compositions, which I am always grateful for.’
‘At first it was just simple piano pieces (my very first being about the sea) and then I began to write duets to play with my other musician friends. I formed a band with one of my closest friends, Carla, who was a flautist. – We named our band the “Ice Blues”, after our favourite flavour of Jelly Belly – a recent import to the UK in the early nineties. It was as this band that I gave the first performance of my music at the Oxford Youth Prom when I was eleven years old. I played on an electric piano, which started to distort around the hall as soon as I struck the first note. Drily: ‘That was my first encounter with the phenomenon of electroacoustic music.’
Chalk dusters and Mars bars
She later went on to use electroacoustic processes in her compositions, but stopped doing so in her early twenties. The cello also came into her life by chance: ‘When I was nine, I received a letter from school offering group lessons for this instrument. When my mother asked if I wanted to take part, I jumped at the chance. I started shortly afterwards, with an extraordinarily eccentric teacher – chalk dusters were thrown for mistakes, and chocolate Mars bars for successes.’
‘Unlike composing, which I can do for hours on end, I have never been able to muster the discipline to study thoroughly. Nevertheless, I played the cello in school orchestras and the Brooklyn Symphony Orchestra when I moved to New York in 2002. I also performed in rock bands there, using a contact microphone and experimenting with a portable loop station. But the piano remains the most important instrument for me.’
‘I always start composing at my piano – still the upright instrument from my childhood, which has been faithfully accompanying me for twenty years now. Another dry aside: ‘For one of the flats I moved into in Brooklyn, the two front legs had to be sawn off because otherwise it couldn’t be carried up the stairs. They left a trail of sawdust behind and were neatly screwed back on upstairs.’
Edinburgh
Born in London, she grew up in Abingdon, a town south of Oxford. Yet she studied music and composition at the University of Edinburgh. Why so far away? Clyne: ‘After secondary school, I was actually going to study English in Birmingham, but I didn’t get the required A-level. I did get it for music, and coincidentally, Edinburgh had a place available. I took the train there and immediately fell in love with the city – such a vibrant arts scene! To my immense joy, they accepted me unconditionally.’
‘What I found most appealing was that the programme was so broad. Unlike at a conservatoire, we did everything: playing (piano and cello), composing, technology, teaching, music in the community, etc. It wasn’t until my third and fourth years that I began to focus on composition.’ Her teacher in Edinburgh was Marina Adamina from Georgia, but she also studied composition in Canada for a year through an exchange programme. She cherishes fond memories of her lessons with Adamina: ‘Marina encouraged me to crack open my music in terms of harmony and rhythm. During a stormy, bitterly cold winter, we played through my pieces on the piano at her home, where it was always warm.’
In terms of musical influences, Clyne identifies most with her fellow student composers, she says: ‘We organised concerts together in local art galleries, clubs and concert halls, and we also played each other’s music. And then there were groundbreaking composers who had a huge influence on me. I will never forget hearing Arvo Pärt’s Fratres for the first time on the radio in Edinburgh. As a cellist, and because I have played some of Bach’s cello suites, Bach has also been an important source of inspiration for me and my music. I am inspired, too, by Steve Reich and the New York post-minimalist scene with composers such as Julia Wolfe, Michael Gordon and David Lang, founders of Bang on a Can.’
New York
In 2002, she moved to New York for postgraduate studies at the Manhattan School of Music (MSN), where Julia Wolfe had just taken up a teaching position. ‘I was familiar with her work through recordings, performances, and a Bang on a Can Marathon concert, and I will never forget how the string quartet ETHEL gave an exciting performance of her amplified piece Dig Deep in a club in Manhattan.’
‘I immediately fell in love with the raw, driving energy and dynamic power of her music and was thrilled that our paths crossed at MSM. I enjoyed our lessons in her loft apartment in downtown Manhattan.’ We shared what we were working on at the time, or looked at Beethoven quartets. One of the most important things she taught me is to trust my intuition, which I also encourage in my own students. I always love to hear her music, especially her large-scale works. Julia really knows how to make an orchestra groove, and when I hear a performance of her music, I often think: yeah, I need more rock & roll in my music!’
After graduating in 2005, she applied for the Bang on a Can Summer Music Festival: ‘It’s a three-week festival for musicians and composers from all over the world, and I was accepted. That year, Steve Reich was the guest composer, and he invited us to share our pieces with him. I was far too shy to do so at the time, but when I met him again a few months later at a Bang on a Can concert, I plucked up the courage and gave him the score of <<rewind<< for orchestra and optional tape recording.’
‘To my surprise, not long after, I received an email with the subject line: you are a good composer. He gave me valuable feedback and offered to put me in touch with John Adams and Carnegie Hall, among others. We have always stayed in touch and recently collaborated on a project that will premiere in 2026 on his 90th birthday. One of the many things I admire about Steve’s music is that melody is at its heart. Whether it’s loops in his early tape pieces, hocket in his early piano works with phase shifts, or beautiful long melodic phrases in Proverb.’
Melody and pulse
Melody is a core element in her work. For a long time, melody was pretty much taboo in the world of modern music – as was a recognisable pulse, which she certainly doesn’t shy away from, either. What was it like during her studies? Clyne: ‘As a young composer, I enjoyed experimenting with different styles, but melody has always been central to me – even when it is hidden in the texture, as in <<rewind<<, or more openly present, as in my cello concerto DANCE. I have never been afraid of a good melody.’
‘I also feel very connected to the folk music of my ancestors, which is characterised by strong melodies. My maternal grandmother came from a farming family in Ireland, her husband was born and raised in London. My father’s family is Jewish and originally comes from Lviv, in what used to be Poland but is now Ukraine. The folk music of my Irish, English and Jewish roots is often present in my work, albeit subtly.’
Does she experience a relationship between melody and emotions? ‘Certainly, music, and therefore melody, is directly related to our emotions. As Tolstoy said: “Music is the shorthand of emotions: they are difficult to put into words, but are conveyed directly to people through music; therein lies its power and significance.” However, I do not specifically aim to evoke or express emotions. My goal is to share part of my imagination and take the audience on a musical journey – a momentary reprise from everyday life.’
Lamento
How does this apply to Within Her Arms, the opening piece on the CD, which she composed in 2008 after the death of her mother? ‘Although it is not my habit to express my feelings in my music, this is indeed a programmatic work. Immediately after arriving in England, I followed my instinct to process my grief through composition. I sat down at the piano with a recent photo of my mother and wrote the piece in 24 hours. Throughout the creative process, I felt very close to her.’
Within Her Arms is a thirteen-minute lamento for fifteen solo strings, which slowly circle through and around each other, expressing a sense of deeply felt sorrow, sometimes reminiscent of Barber’s Adagio. Perhaps not entirely coincidentally, this also happens to be one of her own favourites: ‘Although the initial music flowed spontaneously from me, I spent a lot of time on the details.’
‘I am proud of it because it perfectly reflects my background as a composer of electroacoustic music – many of the techniques I used in the studio (reverb, lengthening and shortening, pitch shifting, etc.) have been incorporated into my orchestration toolkit. This piece is so true to who I am.’
#AnnaClyne #ArvoPärt #BaltimoreSymphonyOrchestra #BangOnACan #JuliaWolfe #MarinAlsop #MarinaAdamina #SteveReich
