🔥 Code par clipping.
https://song.link/fr/i/1822877105
#NowPlaying #Musique #clipping
#Clipping
System Diagnostic by Marcus: Enphase
Enphase System Power Clipping Earlier in Spring vs Summer
🔍 Full Report: https://www.storagefaults.com/enphase/unknown/enphase-power-clipping-spring-vs-summer
Simple pricing cards - a demo I made on @codepen: https://codepen.io/thebabydino/pen/ZYOJgyW
I've posted even cooler pure #CSS ones (non-rectangular shapes + rounded corners, glassmorphism + border effects combined) for Ko-fi & Patreon supporters:
❇️ https://ko-fi.com/anatudor/tiers
❇️ https://www.patreon.com/c/anatudor/membership
#cssGrid #cssClipPath #clipping #code #web #dev #webDev #webDevelopment #coding #frontend
Storage Fault Analysis: Unknown
Unknown Inverter Clipping on Sunlight Backup System
🔍 Full Report: https://www.storagefaults.com/unknown/unknown/inverter-clipping-sunlight-backup
System Diagnostic by Marcus: Unspecified
Unspecified Hybrid Inverter Clipping at 80% Efficiency
#Unspecified #Unspecified #Clipping
🔍 Full Report: https://www.storagefaults.com/unspecified/unspecified/pv-module-clipping-at-80-percent-efficiency
Czego słuchałem w 2025?
Spotify przysłał mi jedno muzyczne podsumowanie roku, Last.fm drugie. Oba oparte głównie na muzyce której słuchałem przez Spotify (streaming) albo foobar2000 (lokalnie), więc oba wybrakowane. Chcę tutaj te braki uzupełnić o pewien kontekst – i może przy okazji podsunąć komuś jakieś płyty warte uwagi.
⁉️ Ale dlaczego liczby kłamią?Podsumowania Spotify Wrapped i Last.FM Playback uważam za wybrakowane, bo nie obejmują koncertów i odsłuchów z CD i winyli. Nie mówią też, co było dla mnie w tym roku nowością, a co odgrzewanym kotletem.
⚠️ To nie jest wpis o nowych płytach!Piszę tu zarówno o nowościach z 2025, jak i nieco starszych wydaniach, które dopiero w 2025 przykuły moją uwagę. Dlatego też ten wpis nie jest tradycyjnym tekstem w stylu „moja topka płyt z 2025”, tylko przekrojowym felietonem.
Soulwax i przyjaciele
Rok 2025 przyniósł długo wyczekiwany1 album grupy Soulwax: All Systems Are Lying. Opinie na jego temat są mieszane, ale dla mnie to dobra płyta. Bracia Dewaele objęli swój krążek klamrą akustycznego pianina, a treść wypełnili elektronicznym rockiem nagranym bez użycia gitar.
Słuchanie tej płyty jest jak całonocne imprezowanie. Za bifor służą tu psychodela i perkusje (Pills And People Gone, Run Free). Potem impreza się rozkręca (New Earth Time, All Systems Are Lying), aż do punktu kulminacyjnego w postaci Hot Like Sahara. A na koniec afterparty: Engineered Fantasy z brzmieniem jak u Justina Timberlake’a i zamykająca wstawka Distant Symphony, tworząca nastrój wychodzenia z wrocławskiego Nieba o szóstej nad ranem.
Jednak nowa płyta to nie wszystko, bo bracia Dewaele mają też wytwórnię DEEWEE. Ona również miała niezły rok. Wypuścili m.in. imprezowy krążek Marie Davidson (o tym później), bujającą EP-kę duetu Asa Moto i podszyty nostalgią ambient Natashy Pirard. Ten rozstrzał gatunkowy dobrze uzupełnia profil wytwórni. I tym bardziej zachęca mnie do dalszego gromadzenia ich winyli.
https://open.spotify.com/playlist/7l9HPlNGDv1n6a3UTyyVlx?si=0596c6f348a44a12
Muzyka z pazurem
W 2025 trafiło mi się sporo muzyki „z pazurem”. Na przykład grupa Wet Leg wydała swój drugi album, moisturizer. Na nim znajdziemy przyjemny wokal i brzmienia oscylujące między ostrym graniem a chwytliwą melodią (porównajcie magnetout z pillow talk). Nie jestem w stanie zliczyć, ile razy słuchałem tego podczas jazdy autem.
Byłem też na OFF Festivalu, gdzie przypadkiem trafiłem na koncert duetu Soft Play z materiałem z płyty Heavy Jelly z 2024 roku (ewentualnie rozszerzonej wersji z 2025, Heavier Jelly). Urzekły mnie te bezpardonowe riffy przypominające trochę Rage Against The Machine, trochę Panterę, a trochę Death From Above 1979. Pewnie gdybym stał bliżej sceny, poleciałbym w pogo przy Punk’s Dead albo Act Violently. Ale że stałem gdzieś daleko z tyłu, to pozostało mi tylko wałkować tę płytę przy bieganiu.
Jak już piszę o koncertach, to poszedłem też zobaczyć hip-hopowe trio clipping. we wrocławskim klubie Ciało. Choć może określenie „hip-hopowe” nie do końca tu pasuje, bo ci amerykanie już od lat próbują zatrzeć granice między hip-hopem a muzyką klubową, a ich najnowsza płyta Dead Channel Sky zdaje się być tego punktem kulminacyjny. Słychać to zwłaszcza na kawałkach takich jak Keep Pushing czy Mirrorshades Pt.1 (ten drugi – z rozszerzonej wersji płyty, Dead Channel Sky Plus).
Skoro wspominam o rapie, to nie do pominięcia była płyta DON’T TAP THE GLASS, za sprawą której Tyler, the Creator w 2025 stał się artystą roku według Apple2. Nie dziwi mnie to. Tyler zrobił coś, co Kanye West robił parę lat temu: wypuścił znienacka 30-minutowy album z praktycznie samymi hitowymi trackami, czego sztandarowym przykładem jest viralowy Sugar On My Tongue.
https://open.spotify.com/playlist/29lAzoeoUs6KtEJrklpyU3?si=a23c0489856f4dc4
Klubowe, tylko takie trochę dziwne
Dużo ciekawego działo się też na szeroko rozumianej scenie klubowej. W grudniu poszedłem na występ duetu KOMPROMAT (Vitalic i Rebeka Warrior) w klubie Smolna38, w Warszawie. Występowali tam, bo w styczniu wypuścili nową płytę PLДYING / PRДYING, która odkopała we mnie tę odrobinę nostalgii za muzyką dance z lat zerowych, rodem ze szkolnych dyskotek (LIFT ME UP, I DID NOT FORGET YOU). Ale żeby nie było – ogólna koncepcja jest tu jednak nastawiona na ostrzejszy rave, a nie imprezy dla dzieci – co potwierdziła Rebeka na scenie. A w zasadzie – na rękach publiki, z butami na suficie.
A propos rave’ów, to miałem wspomnieć o nowej, imprezowej płycie Marie Davidson zatytułowanej City Of Clowns i wydanej przez wspomniany już label DEEWEE. Ta kanadyjska artystka chyba nie jest szerzej znana w Polsce, a szkoda, bo chętnie pobujałbym się w jakimś klubie do Sexy Clown albo poskakał przy numerze Contrarian. A tak, to pozostaje mi czekać na jakiś zagraniczny festiwal z Marie w line-upie.
Na wzmiankę zasługuje też Baxter Dury z nową płytą, Allbarone. Trafiłem na nią kompletnym przypadkiem – wcześniej nawet nie wiedziałem o istnieniu tego gościa. Ale już przy pierwszym odsłuchu Allbarone, Schadenfreude i Return Of The Sharp Heads miałem wrażenie, że znam te szlagiery od lat. Dlatego cały album szybko zagościł w mojej kolekcji winyli i pewnie trafiłby jeszcze do Spotify Wrapped, gdyby to opóźniło się o jakieś dwa tygodnie.
https://open.spotify.com/playlist/7H2fEcwrGlLYJn8NCAmvxY?si=ed692d5cb23848ab
Elektroniczne tło
Słucham też dużo spokojniejszej muzyki, a w tym temacie zaskoczeniem był Daniel Avery z nowym albumem Tremor. Brytyjski producent zrezygnował na nim z większości „ścian dźwięku” i odbiegł jeszcze dalej od techno niż miał to w zwyczaju na ostatnich płytach. Wyszło mu to dobrze, bo cały krążek jest dzięki temu zróżnicowany i balansuje między spokojem Boards of Canada i uderzeniem jak w Die Antwoord. Wystarczy porównać utwory Until The Moon Starts Shaking i Greasy off the Racing Line, żeby się przekonać.
Tutaj chciałbym na chwilę cofnąć w czasie. Wspomniałem o Boards of Canada, a to przypomniało mi o Bowery Electric, którego też trochę słuchałem. To spokojna i relaksująca elektronika w której dzieje się wystarczająco dużo, by słuchacza nie znudzić, ale też wystarczająco mało, żeby nadawała się na tło do pracy albo powolnego przysypiania. Polecam sprawdzić utwory Beat i Empty Words – ich brzmienie wyjaśni temat lepiej, niż byłbym w stanie tu opisać.
Teraz wróćmy znów do 2025. Nową płytę, zatytułowaną Softic 2, wydała rosyjska artystka o pseudonimie Soft Blade. Jej muzykę pokazał mi pewnego razu kuzyn i dość szybko trafiła do mojej rotacji – i mówię tu nie tylko o tej nowej płycie. Dlaczego? Bo te rosyjskojęzyczne wokale na chłodnym, house’owym instrumentalu to coś, co mogła stworzyć chyba tylko osoba z kraju z Syberią, a ja – jako mieszkaniec Europy tak zwanej środkowo-wschodniej – mam czasem ciągoty do takich dźwięków. Na pierwszy ogień polecam kawałki Ne Naprasno i Yugosliavskiy Groove.
https://open.spotify.com/playlist/1C0sXZxSSIuFk1WDhEHwTm?si=9a5d1c1c170245ee
Odrobina artyzmu
Rok 2025 był też dla mnie rokiem ponownego odkrywania muzyki, o której zdążyłem zapomnieć. Najlepszym tego przykładem jest Kurt Vile, którego folkowy krążek Bottle It In z 2018 towarzyszył mi przez całą jesień. Zaczęło się od przypadkowego zasłyszenia kawałka Come Again w jakiejś śniadaniowni. Parę tygodni później, prawie 8-minutowy numer Check Baby z tego samego albumu stał się jednym z moich osobistych hitów tego roku.
Podobnie było z zespołem The Brian Jonestown Massacre. W ubiegłym roku oglądałem jakiś film, którego tytułu już nawet nie pamiętam, ale miał w soundtracku utwór Anemone. Usłyszenie go szybko sprawiło, że zachciało mi się znowu posłuchać tego dziwacznego folko-bluesa – więc płyty Who Killed Sgt. Pepper? i Their Satanic Majesties’ Second Request na dłuższą chwilę trafiły do mojej muzycznej rotacji.
Z mniej oczywistych „artystycznych” staroci, w zeszłym roku przypomniał mi się też Gotye. Tak, ten Australijczyk od radiówki Somebody That I Used To Know. Jego dyskografia to naprawdę ciekawy zbiór muzyki, którego nie powstydziłby się niejeden „art-popowy” czy „art-rockowy” artysta. Na początek polecałbym sprawdzić płyty Making Mirrors oraz Like Drawing Blood, zaczynając od kawałków Easy Way Out i The Only Thing I Know.
https://open.spotify.com/playlist/7M7L8GGqJNvoU4NKMfrStb?si=e0223cb7a1314625
Z polskiej sceny
Dawniej rzadko sięgałem po polskie płyty (zazwyczaj głównie Coals, Syny i Nagrobki). Pod tym względem rok 2025 trochę był inny. Zaczęło się od tego, że wygrzebałem gdzieś album !ROZJAZDY, który wypuścił jeszcze w 2024 roku !BEN. Ten w gruncie rzeczy smutny, choć porywający emo rock został ze mną na parę miesięcy, a kawałki !ROZJAZD i !ULTRA ZAJEBIŚCIE z miejsca trafiły do mojej listy klasyczków.
Z nowości, całkiem zapadł mi też w pamięć koncepcyjny album duetu Lordofon: Niesamowita Trupa Pana Hiroszimy. Nie jest może odkrywczy na poziomie tekstów ani muzyki, ale świetnie się go słucha jako całości, w zapętleniu. Na tyle, że zdecydowałem się na zobaczenie Lordofonu na żywo we wrocławskim Starym Klasztorze. I dobrze, bo Pan Hiroszima sprawdził się też dobrze w wersji na żywo. A co do płyty, to na start polecam kawałki Starboy i Prywatna wyspa.
Warto też odnotować, że pod koniec roku album-niespodziankę wypuścił Taco Hemingway. LATARNIE WSZĘDZIE DAWNO ZGASŁY to koncepcyjna kontynuacja Trójkąta Warszawskiego i Umowy o dzieło. Jest mrocznie i raczej smutno, ale z całej opowiedzianej tu historii złożyła się niezła płyta. Nostalgiczna i wciągająca. Najbardziej wpadły mi w ucho kawałki ZAKOCHAŁEM SIĘ POD APTEKĄ i PLAC TRZECH KRZYŻY, ale zdecydowanie polecam słuchać tego albumu w całości.
https://open.spotify.com/playlist/7F9kXo7PxhCUgZwuAyGNlu?si=83d779f9eec64eee
Przegląd staroci
W 2025 ogrywałem parę starych gier z serii Need For Speed, a gdy grałem w „Carbon”, niesamowicie wkręcił mi się riff z utworu Are ‚Friends’ Electric? grupy Tubeway Army, której wokalistą był Gary Numan. Wkręcił mi się do tego stopnia, że niedługo potem przesłuchałem kilka razy pod rząd cały album Replicas z 1979. I myślę sobie, że ten futuryzm pomieszany z nostalgią to zdecydowanie jedno z najlepszych znalezisk tego roku, za przykład czego uważam m.in. utwór Down in the Park.
Z innego miejsca wytrzasnąłem natomiast Alphaville. Niby człowiek ich znał, bo przecież mają na koncie kilka hitów, ale dopiero w tym roku, po kolejnym zasłyszeniu utworu Forever Young na siłowni i przypadkowej rozmowie, zdecydowałem się sprawdzić ich dyskografię. I jeżeli chodzi o album Forever Young z 1984, z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że było warto. To właśnie na nim znajdują się klasyki takie jak Big in Japan czy Sounds Like a Melody, ale cała reszta utworów nie odstaje poziomem i wszystkie tworzą zaskakująco spójną całość.
https://open.spotify.com/playlist/3wL27GkMbxa7Xft7hHwfFs?si=aa1bd1cba5114161
Wardruna
Całkowicie przegapiłem w 2025 roku moment premiery płyty Birna norweskiego zespołu folkowego Wardruna. Zresztą, nawet po kilku odsłuchach, nadal nie byłem do niej przekonany. Ale ostatecznie porwała mnie, gdy zobaczyłem ten zespół na żywo we wrocławskiej Hali Stulecia. Sporo nietuzinkowych instrumentów na scenie, mocne wokale i niemal rytualna atmosfera – wszystko zrobiło to na mnie piorunujące wrażenie. Zwłaszcza, że muzyka była w centrum tego wszystkiego.
Jeżeli jakimś sposobem nie znacie tej grupy, to poniżej zamieszczam przekrojową playlistę z ich muzyką.
https://open.spotify.com/playlist/7d8W2XEOP6lYJcoQ8xgnln?si=06ebe565414f4d19
Kilka rozczarowań
Choć słuchałem sporo starszej muzyki, to i tak spotkało mnie kilka rozczarowań jeśli chodzi o nowo wydane płyty.
Na przykład Tame Impala z płytą Deadbeat. Nie wiem jak Kevin Parker doszedł do wniosku, że romantic techno to dobry pomysł. Płyta wyszła nudna, ale przynajmniej odechciało mi się jechać na ich koncert.
Trochę lepiej poradził sobie zespół Arcade Fire z płytą Pink Elephant, choć i tak po paru odsłuchach zrobiło się nudno, a po paru tygodniach już nawet nie pamiętałem za bardzo, co na tym krążku jest (no dobra, może z wyjątkiem kawałka Circle of Trust).
Dużym rozczarowaniem była też Sevdaliza. Nowy album zatytułowany HEROINA brzmi jak tandetne latino-disco nagrane pod niskich lotów kluby muzyczne, choć pewnie nawet i tam nie trafi. Odbiłem się od tej płyty po pierwszym odsłuchu, a drugi potwierdził dobitnie, że nie ma do czego wracać.
Nowe płyty wydały też zespoły Rise Against oraz White Lies. Jednak w obu przypadkach były one tak beznadziejnie przeciętne, że nie wiem nawet, co miałbym tu o nich napisać – więc pozostawię je bez komentarza i na tym zakończę to podsumowanie roku.
Podsumowanie podsumowania
Rok 2025 w muzyce był dla mnie z pewnością mniej odkrywczy niż parę ubiegłych lat, ale to dobrze. Stałem się bardziej wybiórczy jeśli chodzi o albumy, które sprawdzam . Zacząłem częściej wracać do artystów których od dawna znam, żeby poszukać nowych perełek w ich dyskografiach. I przestałem też gonić za wszystkimi nowościami przewalającymi się przez portale typu Pitchfork czy RateYourMusic.
Może i w 2025 nie poszerzyłem specjalnie swoich muzycznych horyzontów, ale przynajmniej jedno mi się udało: wypracowałem sobie w końcu jakąś strefę komfortu.
Cel na 2026: nauczyć się trochę lepiej pisać o muzyce.
A jak tam u Was, czytelnicy? Są tu jakieś osoby, które słuchają całych albumów, czy powoli mogę zacząć uważać się za dinozaura pod tym względem? Podzielcie się w komentarzach!
- Utwory z All Systems Are Lying można było usłyszeć już na trasie koncertowej z 2024 roku. Zobacz też: O koncercie Soulwax w Berlinie ↩︎
- Notka prasowa Apple: https://www.apple.com/pl/newsroom/2025/11/tyler-the-creator-is-apple-musics-artist-of-the-year-for-2025/ ↩︎
#BEN #Alphaville #AsaMoto #BaxterDury #BoweryElectric #clipping #DanielAvery #GaryNuman #Gotye #KOMPROMAT #KurtVile #Lordofon #MarieDavidson #NatashaPirard #RebekaWarrior #SoftBlade #SoftPlay #Soulwax #TacoHemingway #TheBrianJonestownMassacre #TubewayArmy #TylerTheCreator #Vitalic #Wardruna #WetLeg
Social media follower counts have never mattered less, creator economy execs say
Saunders and Dear Hollow’s Top Ten(ish) of 2025
By Steel Druhm
Saunders
Yes, folks and loyal AMG readers and devotees, another year is nearly done and dusted. As per tradition, the time has come to share reflections and recommendations from another eventful year. Personally, 2025 threw down some rough moments and life challenges, navigating a spike in anxiety-driven mental and physical health concerns. Previously, I have mentioned how much AMG has grounded me over the years, keeping my focus and motivation on track when other parts of life navigate turbulence, stress, or uncertainty. This has proven especially pivotal this year and highlights the importance of contributing in some small way to this amazing blog and how much it means to me.
Highlights… After a few lean years post-pandemic on the gig front, as an avid concertgoer, 2025 proved productive for getting my mojo back for live music. I caught Karnivool in action for the first time in over a decade, ripping through infectious prog metal anthems and impressive new jams from their highly anticipated album set to drop in early 2026. An unexpected gig was a solo show in my hometown from none other than former Fear Factory legend Burton C Bell, performing in a local dive venue. Ploughing through career classics and some solo material, the setlist offered up gems like “Drive Boy Shooting,” “Scapegoat,” “Scumgrief,” and “Replica.” It was a nostalgic joy.
Meanwhile, after years of stubbornly jaded neglect, I finally bit the bullet and witnessed Metallica live. Probably a couple of decades too late, however, as an impressionable young’un raised on early Metallica, it was a cool experience to finally see the aging juggernaut in a stadium setting that will remain in the memory bank for years to come. A couple of days later, I once again caught the mighty Opeth at the iconic Sydney Opera House with quality support from Caligula’s Horse, before rounding out the year by finally seeing Dying Fetus live in an extra beefy triple bill including Ashen and 200 Stab Wounds. Good times indeed….
Big thanks to everyone for keeping this mighty blog running and cogs turning. From the ever-growing readership and awesome AMG community, through the entire, recently beefed-up writing crew, inspiring colleagues and all-around awesome people, to the higher powers (Steel Druhm, Angry Metal Guy, Sentynel, Doc Grier, and all the other editors) for their extra behind-the-scenes work whipping us into line. Cheers all to a safe, happy, and healthy 2026.
#ish: Green Carnation // A Dark Poem Part I: The Shores of Melancholia – After being mesmerized by Green Carnation’s timeless opus Light of Day, Day of Darkness many years ago, I never really expanded my listening beyond that widely regarded masterpiece. Then comeback album Leaves of Yesteryear dropped in 2020 and turned me from a casual listener into an avid fan of their work. A Dark Poem Part I: The Shores of Melancholia signals a long-awaited return and the first part of a planned trilogy from the seasoned Norwegian veterans of classy, mood-driven progressive metal. Admittedly, this album didn’t reach the dizzying heights or quite gain the traction of its predecessor. Nor does it disappoint, adding another finely crafted chapter in Green Carnation’s enduring career, while building excitement for the two albums to complete the trilogy. Meticulously crafted and chock full of emotive, silky, and delightfully catchy gems, A Dark Poem Part I: The Shores of Melancholia is another top-shelf prog metal jam.
#10. Caustic Wound // Grinding Mechanism of Torment – Back in 2020, Seattle’s Caustic Wound emerged from the muck and unleashed a gnarly ball of unvarnished deathgrind rage courtesy of debut, Death Posture. Due to the endearing old school charms and brawling, stomping attack, Death Posture left a lasting impression, amping anticipation for their long-awaited return on sophomore slab, Grinding Mechanism of Torment. Though a little less refined and losing a smidgen of the debut’s grimy charm, Caustic Wound otherwise pounded out wickedly crunchy, buzzsawing deathgrind with violent glee, infectiousness, and subtle variety to keep you coming back for more. The album’s tight construction and propulsive performances deftly harness the controlled chaos and blasty, groove-laced fun, as the likes of “Drone Terror,” “Advanced Killing Methods,” and “Blood Battery” attest.
#9. Phantom Spell // Heather & Hearth – One of the purest and nostalgia-driven prog releases of 2025, the sophomore album from Seven Sisters singer/guitarist Kyle McNeill was a progtastic delight, wielding old-timey, ’70s prog feels with a transportive, fantastical flair. Phantom Spell crafted a timeless, epic yet remarkably fresh experience, despite the obvious devotion to progressive rock legends and eras of the past. Dueling guitar leads, rollicking organ, and tight, expressive rhythms shine across a superbly performed and produced opus. For all the musical smarts, clever progressive arrangements, and technical showmanship, McNeill’s songwriting and powerful vocals are spot on, resulting in a nuanced though hugely hooky and focused collection, infused with folk and classic heavy metal elements, complementing the classic progressive rock core. Bookended by two spectacular epics (‘The Autumn Citadel” and stunning, heart-wrenching melodies of the closing title track), Heather & Hearth is equally compelling in its more compact, punchy forms (“‘Evil Hand,” “Siren Song”).
#8. Barren Path // Grieving – Grind delivered big time in 2025, with numerous high-quality releases to absorb. None quite delivered the hammer blow impact of the debut LP from Barren Path, featuring Gridlink alumni, including grind shredding extraordinaire Takafumi Matsubara. It’s amazing what can be achieved in a manic thirteen minutes of calculated mayhem and precision deathgrind madness. Barren Path shares traits with Gridlink’s razor-sharp precision and abrasive intensity; however, it refuses to be pigeonholed or cast into the shadows of the Gridlink legacy. Beefy production, coupled with a prominent death metal influence, riffs to burn, gripping performances, and techy edge, Grieving loudly announced Barren Path as the next innovative heavy hitter to take the grind scene by storm. All too brief if utterly compelling, I’m excited to see what this elite line-up can cook up next as they set about creating their own unmatched legacy.
#7. Changeling // Changeling – For the second time in my 2025 top ten, an album surpasses the hour-length mark, often questionable territory as far as optimal album length. The prolific Tom Geldschläger (aka Fountainhead) hired an army of high-profile musicians and contributors to bring his elaborate progressive death metal vision to vibrant life with an overstuffed and incredibly entertaining, wildly ambitious debut opus. Amongst the core lineup, Morean (Alkaloid, Dark Fortress) lends his unique vocals, Virvum’s Arran McSporran features on fretless bass, and powerhouse Mike Keller (ex-Fear Factory, Raven, Malignancy) mans the kit, while a stack of instruments, choirs, and guest musicians add further dimensions and intricacies to the color palette. Changeling is guilty of overreaching on occasions, and the whole thing is an overstimulating example of excess. And though far from perfect, Changeling is nevertheless an astonishingly complex, progressive, and technical marvel. Its bombastic, adventurous gallop, slick songcraft, earwormy hook,s and otherworldly melodies conjure up a hugely inventive and endlessly fun platter.
#6. Turian // Blood Quantum Blues – Generally, I tread carefully from anything core-related in the realms of hardcore, metalcore, and deathcore. I am not opposed to each style, but usually it takes a certain something to win me over. Another winning recommendation from the flippered one, Blood Quantum Blues, the third LP from Seattle metallic hardcore merchants Turian, found the band toying and upending their sound in wonderfully creative and ambitious fashion. Like other genre-busting albums, such as The Shape of Punk to Come and Miss Machine, Turian fuck with the conventions of their metallic hardcore. Shattering boundaries by lacing their signature sound with sharply integrated elements of rock, electronics, sludge, and grind, whipped into a grooving, raw smackdown and addictive delight, Turian pulls no punches and pushes their songwriting creativity to the limit. The line-up nails the newfound songwriting versatility through tight, explosive performances, topped by the raw intensity and charismatic vocals of Vern Metztli-Moon, who channels deeply personal, trauma-informed reflections of her Native American heritage, with vigor and rage.
#5. Retromorphosis // Psalmus Mortis – Carrying on the timeless legacy of legendary Swedish tech death wrecking crew Spawn of Possession, Retromorphosis emerged featuring the bulk of the SoP line-up and a rejuvenated sound, both familiar and energized enough to craft a new chapter of tech death excellence. Herein lies the key to the album’s success. SoP was such a special and unique entity in the tech death field. Retromorphosis pulls the signature songwriting components and twists and contorts them into their own slick interpretation, without simply rehashing past glories. Psalmus Mortis proved to have significant staying power since dropping early in the year, even amidst a pretty stacked year for quality death and tech death albums. Retromorphosis decorate their knotty, fluid and aggressive compositions with tasteful synth work, symphonic flourishes and bedazzling solos, whether charting smartly progressive, labyrinthine terrain (“The Tree,” “Machine”), and thrashy, warped tech death (“Aunt Christie’s Will,” “Vanished,” “Retromorphosis”).
#4. Terror Corpse // Ash Eclipses Flesh – After already delivering a killer grind opus earlier in the year, Terror Corpse got the creative juices flowing again in dropping a full-length debut of immense power and old school grit. Featuring a power-packed lineup featuring past and present members of acts including Malignant Altar, Oceans of Slumber, Necrofier, and Insect Warfare, Terror Corpse comes seasoned with death metal wisdom and experience. Despite a lack of innovation, Terror Corpse winds back the clock and transcends the typical old school death metal hordes. Injecting venomous strains of grind, death-doom, sinister atmospheres, and gut-churning brutality into beefy, riff-driven songs that fondly recall death metal’s glory days, Terror Corpse forge ahead into the here and now with their own character and inspired songwriting. Topped by a bevy of instantly gratifying, oozing riffs and Dobber Beverly’s elite drumming, Ash Eclipses Flesh is a gripping old school death experience.
#3. Dax Riggs // 7 Songs For Spiders – The return of Dax Riggs, and by extension the most unexpected re-emergence of the legendary Acid Bath, were surely two of the most heartwarming music moments of 2025. As a longtime devotee of both Dax and Acid Bath, I had begun worrying that Dax’s music-making days had passed as he slunk into the background and essentially dropped off the radar for the best part of fifteen years. While holding out slim hope Acid Bath will decide to cross our shores, I am stoked Dax and crew are getting the long-overdue credit and exposure they deserve. Though not strictly metal, Dax’s comeback album, and first since 2010’s Say Goodnight to the World, marks a triumphant and warm, comforting return from an underground icon. 7 Songs for Spiders delivered the goods, as Dax and friends dropped an album with a familiar, nostalgic feel that refuses to rest on its laurels. Riggs’ defining vocals sound as vital and deliciously smoky as ever, weaving signature morbid tales, deadly hooks, and earworm melodies through subdued yet deceptively hefty and bluesy folk-doom ditties.
#2. Messa // The Spin – It would be an oversimplification to describe Messa’s fourth LP as a streamlined version of the enigmatic Italian band’s doom-centric formula. Each album has impressed in its own unique way, adding intoxicating twists and charm to continually evolve and refresh their sound. The Spin carries over elements of their past works and character-defining idiosyncrasies, yet feels like Messa’s most laser-focused, accessible, and direct album to date, and also one of their best. While I’ve enjoyed each of the band’s prior works, The Spin is the band’s most efficient and instantly gratifying, and addictive album. Easily Messa’s shortest opus, The Spin, uncorks killer tune after tune. Sumptuous melodies and rich textures color blockbuster doom bangers (“At Races,” “Fire on the Roof”), residing alongside atmospheric, jazz-dappled charmers (“The Dress”), bluesy, emotive slow burners (“Immolation”), and brooding, psych-tinged doom (“Thicker Blood”).
#1. Tómarúm // Beyond Obsidian Euphoria – Weirdly enough, my number one picks often don’t materialize as obviously as one might expect. This has largely been a trend throughout my tenure here at Angry Metal Guy. In all honesty, any of the top three could have been interchangeable in the top spot, but I reserved top honors for the spectacular second LP from Atlanta band Tómarúm. All the more surprising due to sleeping on their well-received debut, Beyond Obsidian Euphoria smacked me upside the cranium with an explosion of creativity and ambitious songcraft, encompassing elements of progressive black, melodic death, and tech death bombast. It’s an overly ambitious, sometimes slightly messy masterwork. Yet the eye-watering 68 minutes largely warrant its exhaustive length. Sure, shrewd editing here and there may have tightened things up. However, the whole experience is so consistently gripping and superbly written and performed that minor quibbles are squashed well below the surface. This fully loaded, immersive masterwork sparkles and scorches through tremendously crafted, multi-faceted compositions, including standout epics, “Shallow Ecstasy,” “Shed This Erroneous Skin,” and “Silver, Ashen Tears,” nestled harmoniously against the blunt force discordance of ‘Blood Mirage,” and compact progressive fireworks of closer “Becoming the Stone Icon (Obsidian Reprise).”
Honorable Mentions:
- Sigh // I Saw the World’s End – Hangman’s Hymn MMXXV – Skepticism of the dangerous game of the re-record was swept aside in a stunning reimagining of their 2007 classic.
- Plasmodulated // An Ocean ov Putrid, Stinky, Vile, Disgusting Hell – The album title says it all. Delightfully scabby, grooving old school death, seasoned with quirky Voivodisms.
- Igorrr // Amen – When seeking that taste of batshit crazy experimentation and avant-garde lunacy, Amen proved a reliable tonic. A challenging, though freakishly creative and addicting listen.
- Blood Vulture // Die Close – A grungy, Gothy slab of doom designed by talented Two Minutes to Late Night host Jordan Olds (aka Gwarsenio Hall). The future appears bright, judging by this highly addictive debut, which garnered lots of rotation throughout the year.
- Vittra // Intense Indifference – Hugely impressive melodic death platter from Swedish up-and-comers Vittra. Drawing inspiration from their homeland’s classic melodeath past, Vittra injects oodles of thrashy energy, inspired axework, and hooky songcraft, bringing a fresh edge to a retro sound.
- Dormant Ordeal // Tooth and Nail – Perhaps a little late on this one, however, after spending considerable time with Dormant Ordeal’s latest opus, the hype and critical praise are indeed justified—a fine example of brutal, crushing Polish blackened death.
- Species // Changelings – Admittedly, like various other overlooked gems, I didn’t spend as much time as I’d like with Changelings. But catching up has been a blast. Species brought the weird on this wacky, proggy technical thrash thrill ride, not to be missed.
Disappointment o’ the Year:
Sadly, we lost a number of metal legends in 2025, headlined by three individual legends that had a profound impact on me over the years. There will never be a larger-than-life frontman/metal icon like Ozzy Osbourne. While his demise was not unexpected, it left a huge void and an incredible legacy never to be matched. At the Gates and all-around iconic Swedish vocalist Tomas Lindberg sadly passed away following a horrible illness, while former Mastodon guitarist/vocalist Brent Hinds tragically passed in a motor vehicle accident. Rest in Peace legends….
Non-Heavy Picks (snapshot):
- Aesop Rock (Black Hole Superette & I Heard It’s a Mess There Too), clipping., Bon Iver, Miguel.
Song o’ the Year:
Messa – “Fire on the Roof” – Narrowing down a definitive song o’ the year candidate is often a futile task. Twenty-twenty-five was no exception. Rather than overthink or analyze the situation, I locked in one of the year’s most addictive, replayable gems from Messa’s stunning fourth LP, The Spin.
Dear Hollow
Welcome to the end of 2025! We at AMG hope the year has been kind to you—that your lives are filled with love, your hearts with joy, and our world with peace. I hope that you have found your people and have those you can lean on. If we have ever given you a voice, a platform, or just love and support when you need it, then we have done our jobs.
It feels redundant to say that this year has been a roller coaster, but 2025 pulled no punches. In May, the Hollow household welcomed a second kiddo, a boy, into the fold. He is a supremely easy, endlessly happy little guy, but the stresses of parenthood—and especially of two kids—are a daily lesson of “bend, don’t break.” Our daughter is now four, and learns new things and says sassy things day in and day out, enjoying gymnastics and dancing, and singing around the house for fun.
My reviewing has remained steady this year, if not a little less than the usual. Between parenting two kids, working as a high school English teacher to increasingly apathetic kids, working on a noir crime novel that has paid dividends in complexity (and all the noir jazz my ears can handle),1 continuing to unpack my upbringing and trauma and how they all have affected my views on family, relationships, and self-love, you can imagine how wild each day has been. But I’ve somehow managed it, and the end of the year is here to celebrate it.
Special shout-outs to those who have been instrumental in my journey this year: the ineffable and tireless dream team of Steel Druhm and Angry Metal Guy, the genre-confusing Dolphin Whisperer, my fellow Whitechapel apologists Iceberg and Alekhines Gun, and those who have been supportive all year (Thus Spoke, Killjoy, and Mystikus Hugebeard). Couldn’t have done it without y’all.
To the metal!
#ish. Kalaveraztekah // Nikan Axkan – Subject of a rollicking Rodeö, Mexico’s Kalaveraztekah’s balance of cosmic Aztec atmosphere and cutthroat death metal is sublime. Riffs for days balanced by an experimental madness that conjures cosmic destruction and rebirth, Nikan Axkan recalls the antics of Hell:on, folk influence only sharpens its attack and injects an atmosphere of foreboding. Refusing both gimmick and total immersion, Nikan Axkan is riffy, fun, and evocative, made for a mosh-pit and a soundtrack for the destruction of the Five Suns.
#10. La Torture des Ténèbres // Episode VIII – Revenge of Unfailing Valor – If you’re like MalteBrigge, you’ll probably end up with tinnitus and a sprained shoulder once Episode VIII kicks in, but Ottawa one-woman raw black metal/noise outfit La Torture des Ténèbres returns to the bleak space-faring atompunk of its 2016 debuts alongsdie the dystopic rage that pervades more recent efforts – moments of peace adding dimension and texture. La Torture des Ténèbres is about as ambitious as raw black metal can get.
#9. Imperial Triumphant // Goldstar – Goldstar is Imperial Triumphant’s most accessible album, the NYC trio’s signature brand of death/black and jazz funneled into a straightforward art-deco-themed brutalizing. It’s no less adventurous, always punishing, and will stay with you long after your ears stop ringing from the sound of New York City taxis and decadent skyscrapers displayed in extreme metal format: more straightforward, more melodic. While its recent predecessors are an affluent nightlife, Goldstar offers a sunbathed New York City.
#8. Howling Giant // Crucible & Ruin – Nashville’s stoner outfit Howling Giant reconciles the melodies and riffs, exploratory songwriting, and mammoth hooks gathering in each movement of Crucible & Ruin. Featuring hints of knuckleheaded sludge and proggy chord progressions, it’s an album that keeps your attention for forty-eight minutes. New member Adrian Zambrano offers more atmosphere and layers of guitar riffs and melodies to go with the surefire dichotomy of instrumental heft and vocal ethereality. Crucible & Ruin is an experience of fun, subtlety, and above all, riffs.
#7. Geese // Getting Killed – Perhaps the vocals of NYC’s Geese don’t bother me because of Cameron Winters’ similarity to singer/songwriter John Mark McMillan,2 so the album’s sonic anxiety of noise rock, post-punk, country, and blues that creep in and out like lovers who never stay does not bother me. Getting Killed feels viciously aggressive, venomously satirical, and fluid and elastic in its humble movements. Geese are overrated Pitchfork-bait, sure, but an overrated hill to get killed upon regardless.
#6. Structure // Heritage – Steel Druhm’s the real masochist for low and slow, but the balance of sad death/doom and devastating funeral doom in Netherland’s Structure is special. The guitar work in the mammoth riffs, melodic leads, and climactic solos has just a much of a voice to contribute as Pim Blankenstein’s formidable roars—as if griever and grieved converse in both melancholy and rage. Heritage is Structure paying homage to doom metal’s contemplation while paying its dues in death metal’s viciousness – pure devastation.
#5. Patristic // Catechesis – Catechesis is born out of the “impending shadow of the cross.” As tumultuous as the fall of the Roman Empire and the rise of the church and pagan rebellion, the black/death of Rome’s Patristic assaults the ears with tension, fury, and reverence. The first act is the holy war, a rationalization of steel and zealotry, while the second is the way the soldier tells it to his children, the lessons and cautions borne of blind faith and its devastation. Cathechesis is not only fiery sermons and unending blasphemy, but regret and meditation.
#4. In Mourning // The Immortal – I’ve loved Sweden’s In Mourning since their 2010 album Monolith: balancing chuggy guitars, progressive songwriting, and the slightest hints of doom (such as in 2008’s Shrouded Divine). The Immortal is an album that balances The Bleeding Veil’s darker elements, Garden of Storms’ signature melody, and The Weight of Oceans’ iconic patience. The Immortal offers yearning melodies and chords alongside vicious riffs, and melodeath has never sounded so good.
#3. Yellow Eyes // Confusion Gate – New York’s Yellow Eyes’ Confusion Gate conveys a black metal place better than most, an environment teeming with life. Like the Romantic Sublime, it maintains a crystalline beauty, like a light scattering through broken glass, and a madness born of terror—at the source of the light. Here is the crux of it, from poet Rainer Maria Rilke’s “The First Elegy”;
Who, if I cried out, would hear me among the Angels’
Orders? and even if one of them pressed me
suddenly to his heart: I’d be consumed
in his more potent being. For beauty is nothing
but the beginning of terror, which we can still barely endure,
and while we stand in wonder it coolly disdains
to destroy us. Every Angel is terrifying.
#2. Igorrr // Amen – Gautier Serre’s work with Igorrr has rarely felt bad, but Amen evolves it from his typical standard. You get the typical apeshit antics in the midsection, but a full band fleshes out the jewel-encrusted skeleton for a fully, nearly spiritual experience. Minimalist compositions build upon a breakbeat before cracking into a full choir and death metal experience, while an overwhelming onslaught of insanity reminds us who exactly we’re listening to. Amen is hella fun, as expected, but also something we can take seriously.
#1. Primitive Man // Observance – Primitive Man is the heaviest band on the planet. While I’ve appreciated the Denver trio’s pitch-black approach to death metal laced with noise, doom, and sludge—from afar—Observance booked me in with upbeat tempos and a surprising melody. It swallows you whole like any good Primitive Man album ought to, but the devotion to deteriorating songwriting and weaponized noise. The atmospheric death/sludge counterpart to the riffs of Warcrab, for instance, Primitive Man offers a sound like no other—and it’s the best of the year.
Honorable Mentions:
- The Acacia Strain // You Are Safe From God Here – While incorporating the same ol’ hardcore beatdown you expect from the Massachusetts deathcore OGs,3 denser tones make for higher blasphemy. Simple math, trust me.
- Ethel Cain // Willoughby Tucker, I’ll Always Love You – Leaving behind the more experimental and darker tones in noise/drone counterpart Perverts, a more atmospheric and contemplative direction showcases the singer-songwriter’s nostalgic and gentle storytelling that does not shy away from darkness.
- Changeling // Changeling – While lacking the darkness and weight of Ingurgitating Oblivion, guitarist Tom “Fountainhead” Geldschläger is granted fretless freedom in a tech-death album whose lightness and amorphousness guide ethereal constructions of proggy sensibilities. More Dolphin Whisperer fare but still dope as hell.
- Author & Punisher // Nocturnal Birding – Tristan Shone releases an industrial sludge album that hits like an anvil, casting aside the more atmospheric tendencies for a headbanging good time, amplified by the crunch of new guitarist Doug Sabolick. Melodic motifs based on the birdcalls of migratory birds as a metaphor for immigrants, Shone and Sabolick offer the short and sweet despite a heavy-handed subject.
- Bad Angels // Until Silence – A late-year find, Polish composer Adrian Anioł concocts dense dark ambient sprawls with moody jazz, haunting saxophone glitches, ominous upright bass, and pitch-black meandering. Perfect for walks on spooky rainy nights.
Songs o’ the Year:
- Ethel Cain – “Dust Bowl”4
Surprises o’ the Year
- KPop Demon Hunters Soundtrack – Mainly, how much time I devoted to it. What can I say? I’m gonna be, gonna be golden.
- SpiritWorld // Helldorado – Knuckleheaded riffs for days.5
Disappointments o’ the Year
- Messa // The Spin – Maybe it’s because I saturated my year with sultry noir jazz, but Messa shorts its doom metal with some goofy jazz—all novelty, no substance.
- Orbit Culture // Death Above Life – Once again, the melodeath/thrash riff reigns supreme, but until they can get out from behind the wall of compression, the Swedes continue to tread water.
- Vildhjarta // Där skogen sjunger under evighetens granar – The undersung princes of atmodjent show up with the swampy djunz and forsake everything that makes them legendary. It’s djent—disappointingly nothing more.
De 25 van 25! We tellen af met de beste albums van het jaar. Op nummer 6 vinden we Dead Channel Sky van #clipping.: van #horrorcore naar #cyberpunk met een rapper twee keer zo snel als #Eminem. Lees mijn recensie hier: https://www.leendertdouma.nl/muziek/clipping-dead-channel-sky/
🇺🇦 #NowPlaying on #KEXP's #MiddayShow
clipping. feat. Cartel Madras:
🎵 Mirrorshades Pt. 2
Sorry, Siôn Corn
https://friendica.world/display/84b6ef2b-5069-487a-e8a7-496521063328
Clip Any PeerTube Video with Peertube Clipper GTK
Liệu clipping có thật sự dễ cho người mới, hay chỉ lợi cho ai đã có reach? Nền tảng như Whop thường ưu tiên người nổi tiếng, giới hạn doanh thu, số lượng clip, yêu cầu xác minh ID và Stripe. Điều này khiến việc tạo tài khoản, đăng tải hàng loạt khó khăn. Có nền tảng nào hỗ trợ người mới, ẩn danh và tính doanh thu theo hiệu suất?
#Clipping #SideHustle #BeginnerFriendly #TạoNộiDung #CôngViệcPhụ #DànhChoNgườiMới
https://www.reddit.com/r/SideProject/comments/1pn1x1b/is_clipping_actually_beginner
Make you feel that way, make you feel that way, make you feel that way
https://friendica.world/display/84b6ef2b-1369-3e32-505a-067760428290
Đối với người làm video cắt ghép: Các bạn xử lý giới hạn thanh toán và đăng bài như thế nào? Whop hiện có CPM thấp, giới hạn thanh toán, đăng ít bài, quy định gắt gao và ưu ái các creator đã có reach. Có nền tảng nào cho phép đăng thoải mái, trả tiền theo lượt xem, sáng tạo tự do (meme, trend, remix) mà không cần lộ mặt hay follow? #KinhNghiemLamThem #Clipping #ThuNhapOnline #TimGiaiPhap
Weird things I bought today for #bandcampfriday part 1:
https://clppng.bandcamp.com/album/dead-channel-sky-plus
#hiphop #electronicmusic #experimentalmusic #rap #daveeddiggs #clipping
Who needs Spotify Wrapped when you have Tidal Rewind?
#Tidal #clipping #CharliXCX #SOPHIE #TheMountainGoats #Chumbawamba
So, working through my mastodon bookmarks I finally reached the start of November... and found this, posted by @VestigialLung back then
#NowPlaying clipping. Tiny Desk Concert
youtube link:
https://www.youtube.com/watch?v=h0-k7vW9Xek
#Music #HipHop #ExperimentalHipHop #clipping #TinyDeskConcert
#Twitch - #YouTube - #Tiktok ALL introduced #CLIPPING features within the same window. I’m still hesitant to get excited, especially since I personally use OpusClip frequently/weekly. Although I am EAGER to Compare them all #twitchclipping #youtubeclipping #tiktokclipping #tiktoksmartsplit
Client Info
Server: https://mastodon.social
Version: 2025.07
Repository: https://github.com/cyevgeniy/lmst